Moja szefowa. Epizod 13
sie
30
Przerażenie i beznadzieja ogarnęły moje myśli i duszę. Nadal prałem, sprzątałem i gotowałem, tyle tylko, że teraz nie słyszałem już słów podziękowania, a często bywałem karcony za najdrobniejsze nawet niedociągnięcia. Zakupy robiła Pani, abym nie miał możliwości kontaktu ze światem zewnętrznym, oraz z pieniędzmi. Zwracała się do mnie nie inaczej jak per kundlu, względnie psie, niewolniku, lub śmieciu. Potrafiła mnie spoliczkować dla czystej przyjemności zadania bólu, kopać prosto w genitalia i opluwać ze wstrętem, kiedy skręcałem się w konwulsjach. Potrafiła przypalić mnie papierosem, uprzednio przywiązawszy do jakiegoś ciężkiego mebla. Przez blisko miesiąc traktowała mnie w tak bestialski sposób, iż zwolna zapominałem, że kiedyś byłem normalnym, pełnowartościowym mężczyzną.
-   Nadal mnie kochasz i uwielbiasz, śmieciu? – Dopytywała z ironicznym uśmiechem na ustach, kiedy zdawała cierpienie. – Jesteś szczęśliwy jako mój niewolnik bdsm?
-   Tak, Pani – odpowiadałem pokornie, choć wszystko we mnie burzyło się.
-   To znaczy, że jestem dla ciebie za dobra – stwierdzała i stawała się jeszcze gorsza w swoich wyrafinowanych torturach.
Po mieszkaniu miałem prawo poruszania się tylko na czworakach, chyba, że wymagało tego zadanie, to mogłem wstawać do pozycji pionowej. W jej obliczu nie wolno mi było spoglądać prosto w twarz, w oczy. Mogłem patrzeć na swą Panią jedynie do wysokości kolan. Nie pytany, nie miałem prawa odzywać się. A jeśli chciałem w drodze wyjątku o coś zapytać, prosząc o pozwolenie, biłem czołem o podłogę i czekałem na sygnał. O jakimkolwiek seksie nie było już mowy. Zofia zabroniła mi nawet masturbacji, za co groziła mi straszna kara bdsm stu batów prosto w jądra i członka. Nawet nie próbowałem sobie tego wyobrazić, bo wstrząsał mną dreszcz przerażenia. Nie miałem też w zasadzie przez ten miesiąc tresury żadnego fizycznego kontaktu z moją Panią. Nie wolno mi było jej dotykać, a wielbić miałem przecież obowiązek.
Podobne wpisy